நீதிபதியின் நாவிலே நர்த்தனமாடும் கார்ப்பரேட் குரல்

இந்தியத் தொழிலாளர்களை விற்கத் துணியும் அதிகார வர்க்கம் !

இந்திய உச்சநீதிமன்றத்தின் தலைமை நீதிபதி சூர்யா காந்த் அவர்கள், “தொழிற்சங்கங்களால்தான் நாட்டின் வளர்ச்சி தடைபட்டது” என்று பேசியிருப்பது, வெறும் ஒரு கருத்து அல்ல; அது இந்த நாட்டின் முதுகெலும்பாக இருக்கும் உழைக்கும் வர்க்கத்தின் மீது தொடுக்கப்பட்ட போர் பிரகடனம். ஒரு நீதிபதியின் இருக்கையில் அமர்ந்துகொண்டு, கோடிக்கணக்கான தொழிலாளர்களின் உரிமைகளுக்காகப் போராடும் ‘ஜண்டா’ (கொடி) சங்கங்களை ஏளனம் செய்வது, அவர் யாருக்காகப் பேசுகிறார் என்ற கேள்வியை எழுப்புகிறது.

குற்றவாளி தொழிற்சங்கமா? அல்லது கொள்ளைலாப முதலாளித்துவமா?

நீதிபதி அவர்கள் “எத்தனை தொழிற்சாலைகள் சங்கங்களால் மூடப்பட்டன?” என்று கேட்கிறார். நாமோ திருப்பிக் கேட்கிறோம்:

• தொழிலாளர்களின் வருங்கால வைப்பு நிதியை (PF) ஏப்பம் விட்டுவிட்டு ஓடிய முதலாளிகள் எத்தனை பேர்?

• வங்கிகளில் ஆயிரக்கணக்கான கோடி கடனை வாங்கிவிட்டு நாட்டை விட்டு ஓடிய ‘கார்ப்பரேட்’ திருடர்கள் எத்தனை பேர்?

• லாபத்தை மட்டும் சுருட்டிக்கொண்டு, நஷ்டம் வந்தவுடன் கதவை மூடிய நிறுவனங்கள் எத்தனை?

இந்த உண்மைகளை மறைத்துவிட்டு, தன் உரிமையை நிலைநாட்டக் கொடி பிடித்த தொழிலாளி மீது பழி போடுவது, அப்பட்டமான வர்க்கச் சார்பு (Class Bias) அன்றி வேறென்ன?

 மோடி அரசின் ‘ புதிய தொழிலாளர் சட்டத் தொகுப்புகள் (Labour Codes)

நீதிபதி அவர்களின் இந்தப் பேச்சு, தற்செயலாக வந்ததல்ல. 2025-ல் மோடி அரசு அமல்படுத்தியுள்ள நான்கு புதிய தொழிலாளர் சட்டத் தொகுப்புகள் (Labour Codes), தொழிலாளர்களை நவீன அடிமைகளாக மாற்றத் துடிக்கின்றன. அதன் கொடூர முகங்கள் இதோ:

• Hire and Fire (வேலைக்கு எடு – தூக்கி எறி): 300 தொழிலாளர்கள் வரை பணியாற்றும் நிறுவனங்கள், அரசின் அனுமதியின்றி யாரை வேண்டுமானாலும் எப்போது வேண்டுமானாலும் வேலையை விட்டு நீக்கலாம்.

• போராடும் உரிமை பறிப்பு: முன்னறிவிப்பு இன்றி வேலைநிறுத்தம் செய்வது கிரிமினல் குற்றமாக்கப்பட்டுள்ளது. இது தொழிலாளியின் கைகளை கட்டிவிட்டு முதலாளியை அடிக்கச் சொல்லும் செயல்.

• நிர்வாகத்தின் ஏஜெண்டுகள்: தொழிற்சங்கங்களை அங்கீகரிப்பதில் கடுமையான நிபந்தனைகளை விதிப்பதன் மூலம், உழைப்பவர்களின் ஒற்றுமையைச் சிதைக்க அரசு முயல்கிறது.

நீதிபதி அவர்கள் “குறைந்தபட்ச ஊதியம் கேட்டால் வேலை போய்விடும்” என்று மிரட்டுவது, மோடி அரசின் இந்த கார்ப்பரேட் ஆதரவு கொள்கைக்கு முட்டுக் கொடுப்பதாகவே அமைகிறது.

 ‘வீட்டுப் பணியாளர்’ – பாசக் கதைகளும், கசக்கும் உண்மைகளும்

வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்களை “குடும்ப உறுப்பினர்” என்று நீதிபதி வர்ணிப்பது ஒரு மாபெரும் ஏமாற்று வேலை.

• 40,000 ரூபாயை ஏஜென்சியிடம் கொடுத்துவிட்டு, பெண்ணுக்கு 19,000 ரூபாய் கொடுக்கும் பகற்கொள்ளையை நீதிபதி வேடிக்கை பார்க்கிறார்.

• 21,000 ரூபாயைச் சுரண்டும் அந்த ஏஜென்சிகளைத் தண்டிக்கத் துப்பில்லாத சட்டம், குறைந்தபட்ச ஊதியம் கேட்டால் “வீடு வீடாக வழக்கு வரும்” என்று பயமுறுத்துகிறது.

இது ஏழைப் பெண்களை நிரந்தரமாக அடிமைகளாகவும், சுரண்டலுக்கு உள்ளானவர்களாகவும் வைத்திருக்கச் செய்யும் மேட்டுக்குடி மனநிலை.

 வளர்ச்சி யாருக்காக?

அம்பானிக்கும், அதானிக்கும் சொத்துக்கள் குவிவதுதான் வளர்ச்சி என்றால், அந்த வளர்ச்சி எங்களுக்குத் தேவையில்லை. ஒரு நாட்டில் ஒரு நீதிபதியே “சந்தை தேவைக்கு ஏற்ப ஊதியம் வாங்கிக்கொள்” என்று சொல்வது, அரசியலமைப்புச் சட்டம் வழங்கிய “கண்ணியமான வாழ்வுரிமையை” குழிதோண்டிப் புதைப்பதாகும்.

எச்சரிக்கை:

நீதிமன்றங்களும், அரசாங்கமும் கைகோர்த்துக்கொண்டு தொழிலாளர்களின் உரிமைகளை நசுக்க நினைத்தால், வரலாற்றில் ‘ஜண்டா’ சங்கங்கள் நடத்திய போராட்டங்கள் மீண்டும் வெடிக்கும். உழைப்பவன் கையில் ஏந்திய கொடி வெறும் துணி அல்ல; அது இந்த நாட்டின் அதிகார வர்க்கத்தின் அநீதியைச் சுட்டெரிக்கும் தீப்பந்தம்!