வரலாறு என்பது வர்க்கப் போராட்டங்களின் வரலாறே ஆகும். அந்த வகையில், 19 ஆம் நூற்றாண்டில் புதுச்சேரியில் வாழ்ந்த வழக்கறிஞரான திரு. பொன்னுத்தம்பிப் பிள்ளை அவர்கள், அடித்தட்டு மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் உரிமைக்காகப் போராடிய ஒரு வரலாற்று நாயகன் ஆவார். புதுச்சேரியில் ‘ரெனோன்சான்ட்ஸ்’ (Renoncants) என்ற அமைப்பை நிறுவியவர் இவரே. ஆதிக்க வர்க்கத்தின் பிடியில் சிக்கியிருந்த ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள், ஐரோப்பிய பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்கு நிகரான குடிமைத் தகுதியைப் பெற்றது இவரது பெரும் முயற்சியினால் மட்டுமே சாத்தியமானது. பிரெஞ்சு குடிமக்களாக இருந்த தகுதியை மாற்றி, மக்கள் தங்களது பழைய அடையாளங்களைத் துறந்து முழுமையான சமத்துவத்தைப் பெற இவர் வழிகாட்டினார்.
வர்க்க மற்றும் சாதிய ஒடுக்குமுறைக்கு எதிரான முதல் போராட்டம்
வர்க்கப் போராட்டம் என்பது பல நேரங்களில் அன்றாட வாழ்வியலில் திணிக்கப்படும் கட்டுப்பாடுகளை உடைப்பதில் இருந்தே தொடங்குகிறது. ஜனவரி 16, 1873 அன்று, இந்தியர்கள் காலணிகள் அணிய அனுமதி இல்லாத ஒரு அடக்குமுறைக் காலத்தில், பொன்னுத்தம்பிப் பிள்ளை அவர்கள் தனது காலணிகள் மற்றும் காலுறைகளுடன் நீதிமன்றத்திற்குள் நுழைந்தார். இது ஆதிக்க வர்க்கத்தின் அதிகாரத்தின் மீதான நேரடித் தாக்குதலாகும். நீதிமன்றத்தில் நீதிபதியால் கேள்வி எழுப்பப்பட்டபோது, அவர் பின்வாங்கவில்லை; மாறாக, அனைவருக்குமான சமத்துவத்தைக் கோரி எதிர்த்து நின்றார்.
இந்த உரிமைப் போராட்டம் உச்ச நீதிமன்றம் வரை சென்றது. அங்கு பாரிஸைச் சேர்ந்த ஜூல்ஸ் கோடின் (Jules Godin) என்பவரின் வாதத்தின் மூலம் பொன்னுத்தம்பிப் பிள்ளை வழக்கில் மாபெரும் வெற்றி பெற்றார். இந்த வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க வெற்றி, ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் சுதந்திரத்திற்கான விதைகளை விதைத்தது.
‘லா போர்ட்’ – சமத்துவத்திற்கான திறவுகோல்
புதுச்சேரியில் ‘ரூ லா போர்ட்’ (Rue La Porte) என்றொரு வீதி இன்றும் உள்ளது, இதில் ‘போர்ட்’ என்றால் ‘கதவு’ என்று பொருள்படும். புதுச்சேரியில் உள்ள ஏழை மற்றும் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் சமத்துவத்திற்கான கதவை முதன்முதலில் திறந்தவர் என்பதால், பொன்னுத்தம்பிப் பிள்ளை ஏற்றுக் கொண்ட ஒரு குறியீட்டுப் பெயரே இதுவாகும். தாராளவாதக் குழுவின் (Liberal committee) தலைவரான இவர், தனது நாட்டு மக்களின் உரிமைக்காக அரசு அதிகாரிகளிடமும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களிடமும் தைரியமாக வாதாடி அந்த உரிமைகளை வென்றெடுத்தார். இதன் மூலம், தங்களது பழைய சாதிய/தனிப்பட்ட தகுதியைத் துறந்த மக்களுக்கு, பிரெஞ்சு குடிமக்களுக்கு வழங்கப்படும் அனைத்து உரிமைகளையும் பிரான்ஸ் அரசு வழங்கியதுடன், பிரெஞ்சு சட்டத்தின் அனைத்து கடமைகளுக்கும் அவர்களை உட்படுத்தியது.
1881 ஆம் ஆண்டின் ஆணையும் பாட்டாளி மக்களின் உரிமை மீட்பும்
பொன்னுத்தம்பிப் பிள்ளையின் போராட்டத்தினால், ஜூல்ஸ் க்ரேவி (Jules Grévy) என்பவரால் கையெழுத்திடப்பட்ட செப்டம்பர் 21, 1881 ஆம் ஆண்டின் ஆணை பிறந்தது. ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் வாழ்வில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்த இந்த ஆணையின் முக்கியக் கூறுகள்:
- 21 வயது நிரம்பிய, எந்த சாதி மற்றும் மதத்தைச் சேர்ந்த இருபாலரும் தங்களது தனிப்பட்ட அடையாளத்தை நிரந்தரமாகக் கைவிட இந்த ஆணை அனுமதித்தது.
- இந்த உரிமை மறுப்பின் மூலம் அவர்களும், அவர்களது மனைவி மற்றும் மைனர் குழந்தைகளும் காலனியில் உள்ள பிரெஞ்சுக்காரர்களுக்குப் பொருந்தக்கூடிய சிவில் மற்றும் அரசியல் சட்டங்களுக்கு உட்பட்டவர்கள் ஆகிறார்கள்.
- இந்த உரிமை மறுப்பை ஏற்கும் ஒவ்வொருவரும் தங்களுக்குப் பின்வரும் சந்ததியினருக்காக ஒரு புதிய குடும்பப் பெயரை (patronymic name) தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.
- மைனர் குழந்தைகள் தங்களது திருமணத்தின் போதோ அல்லது தகுந்த நபர்களின் ஒப்புதலுடனோ இந்த உரிமை மறுப்பை மேற்கொள்ளலாம்.
- இந்த உரிமை மறுப்புப் பதிவுக்காக, பிறப்பு அல்லது இறப்பு சான்றிதழ்களைப் போலவே வெறும் முப்பது சென்டிம்கள் (centimes) மட்டுமே கட்டணமாக வசூலிக்கப்பட்டது.
சாதி ஒழிப்பும் வர்க்க ஒற்றுமையும்
தாயகம் திரும்பிய பொன்னுத்தம்பிப் பிள்ளைக்கு மகத்தான வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. அவர் செய்த முதல் காரியம், நகர அரங்கிற்குச் சென்று தனது உரிமை மறுப்புப் பத்திரத்தில் கையெழுத்திட்டு, இதுவரை மூடப்பட்டிருந்த சமத்துவத்தின் கதவைத் திறந்ததைக் குறிக்கும் வகையில் “தி டோர்” (The Door) என்ற பெயரினைத் தேர்ந்தெடுத்ததே ஆகும். அதன்பின் அவர் ‘பொன்னுத்தம்பி லா போர்ட்’ என்று அழைக்கப்பட்டார்.
சமூகத்தில் தீண்டத்தகாதவர்கள் என்று ஒதுக்கப்பட்ட ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுடன் இணைந்து தேவாலயத்தில் அவர் உணவு உண்டார். இது சமூகப் படிநிலைகளை உடைத்தெறியும் ஒரு மாபெரும் புரட்சிகரமான செயலாகும். ஆளுநரின் முன்னிலையில் பழமைவாதிகளைப் பார்த்து அவர் துணிச்சலாக இவ்வாறு முழங்கினார்:
“நான் என் சாதியை எரித்துவிட்டேன், எனக்கு என்று ஒரு சாதி இல்லை. நான் ஒரு பிரெஞ்சுக்காரன். இதுவே எனது சாதி மற்றும் எனது உன்னதப் பட்டம்.”
பொன்னுத்தம்பிப் பிள்ளையின் இந்த வாழ்க்கை வரலாறு, ஒடுக்கப்பட்ட வர்க்கத்தினர் ஒன்றிணைந்து ஆதிக்கச் சக்திகளை எதிர்த்து நின்றால், சமத்துவ சமுதாயத்தை நிச்சயம் கட்டமைக்க முடியும் என்பதற்கான ஒரு வரலாற்றுச் சான்றாகும்.
